W codziennym życiu nie zawsze jesteśmy w stanie unikać toksycznych osób. Toksyczne zachowania i negatywna energia mogą znacząco wpłynąć na nasze samopoczucie, zdrowie psychiczne i relacje z innymi ludźmi. Warto więc wiedzieć, jak rozpoznać toksyczne jednostki i jak z nimi skutecznie radzić sobie, zachowując przy tym zdrowie psychiczne.

Rozpoznawanie toksycznych ludzi.

Najpierw musimy nauczyć się rozpoznawać toksyczne osoby w naszym otoczeniu. Toksyczni ludzie często wywołują stres i negatywne emocje u innych, a ich zachowania mogą być trujące dla naszego samopoczucia. Oto kilka znaków, które pomogą ci rozpoznać toksyczne jednostki:

Negatywność: Toksyczne osoby często wyrażają negatywne myśli i emocje, zarówno wobec siebie, jak i innych. Ich pesymizm może być zaraźliwy.

Manipulacja: Toksyczne jednostki często próbują manipulować innymi, aby osiągnąć swoje cele. Mogą to robić poprzez kłamstwa, emocjonalne szantaże lub inne manipulacyjne taktyki.

Krytyka: Toksyczni ludzie często krytykują innych i wyrażają dezaprobatę wobec ich działań. Ich krytyka może być często nielogiczna lub nieadekwatna do sytuacji.

Wiktymizacja: Toksyczni ludzie często uważają się za ofiary i próbują przyciągnąć uwagę innych, wmawiając, że są niesprawiedliwie traktowani.

Brak wsparcia: To osoby, które rzadko lub w ogóle nie oferują wsparcia w trudnych chwilach. Zamiast tego, mogą stwarzać jeszcze większy stres.

Radzenie sobie z toksycznymi ludźmi.

Jeśli rozpoznasz toksyczne osoby w swoim życiu, istnieje kilka skutecznych strategii, które możesz zastosować, aby sobie z nimi poradzić:

Unikanie: Jeśli to możliwe, unikaj kontaktu z toksycznymi osobami. To najprostszy sposób, aby ochronić swoje zdrowie psychiczne.

Zarządzanie Emocjami: Jeśli nie możesz uniknąć toksycznych ludzi, ważne jest, aby zarządzać swoimi emocjami. Staraj się zachować spokój i nie daj się wciągnąć w negatywną atmosferę.

Ustalanie Granic: Wyraźnie określ swoje granice i nie pozwól, aby ktoś je przekroczył. Jeśli ktoś próbuje manipulować tobą lub cię krytykuje, daj mu do zrozumienia, że nie akceptujesz takiego zachowania.

Empatia: Czasami toksyczne zachowanie wynika z trudnych doświadczeń życiowych. Warto okazać empatię i zrozumienie, ale jednocześnie zachować zdrową odległość emocjonalną.

Wsparcie od innych: Szukaj wsparcia od ludzi, którzy mogą ci pomóc radzić sobie z toksycznymi osobami. Rodzina, przyjaciele lub terapeuta mogą być wsparciem w trudnych chwilach.

Widzisz…

Rozpoznawanie i radzenie sobie z toksycznymi osobami to ważna umiejętność, która pomaga zachować zdrowie psychiczne i dobre relacje z innymi. Unikanie toksycznych jednostek, zarządzanie emocjami, ustalanie granic, okazywanie empatii i szukanie wsparcia od innych to kluczowe strategie w tym procesie. Nie pozwól, aby toksyczne osoby zatruły twój umysł i emocje – naucz się radzić sobie z nimi w zdrowy sposób.

Zanim pójdziesz, mam jeszcze kilka słów.
Przeczytaj, jeśli czerpiesz wnioski, refleksje, inspiracje z moich tekstów.

Coraz częściej spotykam się z tym, że ludzie atakują za to, że proponuję wirtualną kawę, patronite, że nie rozdaję książek za darmo, że konsultacje są płatne… Trochę tego nie rozumiem, a może nawet nie wiem, jak do tego podejść.
To, co ja robię, to jest pisanie. To są szkolenia, warsztaty, wykłady psychologiczne, zdobywanie wiedzy, że przetworzyć to na treści, które pomagają innym.
Książki są wyrazem tego i głównym nośnikiem prawd i zasad, w które wierzę.
Szkolenia i konsultacje to specjalnie przygotowane zestawy pytań, które mają pomóc Ci w rozwiązaniu problemów, określić cele, nauczyć stawiać granice, pomóc w trudnym okresie życia.
Codziennie wysłuchuję dziesiątki historii, codziennie odpowiada na setki komentarzy, przygotowanie treści zajmuje około 4 godzin, kolejne 6-8 godzin to czas poświęcony na odpowiadanie na wiadomości, przygotowanie paczek z książkami, konsultacje, rozmowy z ludźmi. Staram się nigdy nie zostawić nikogo bez pomocy czy odpowiedzi.

Mówię to dlatego, żebyś się mogli lepiej poznać.

Możesz czytać i możesz brać to, co najlepsze dla siebie i wcielać w życie. Trzymam kciuki każdego dnia. Możesz mnie wspierać wirtualną kawą co jakiś czas i dać mi do zrozumienia, że doceniasz to, co robię. Kwota Twojej wpłaty jest dowolna, Ty decydujesz.
Możesz dać dowód na to, że naprawdę cenisz moją twórczość i zakupić e-book lub książkę.
Możesz też mieć to wszystko gdzieś i brać za darmo, mając za nic czas, który tutaj poświęcam.
Każdy ma wybór. To świadczy o nas.

Możesz teraz zostawić po sobie wirtualną kawę. Link znajdziesz poniżej.

Dziękuję.

Kłaniam się nisko!

Jeśli, jednak jestem Ci w jakiś sposób bliski, może kiedyś Ci pomogłem, to zobacz, co dla Ciebie przygotowałem.

Pakiet 3 książek – kliknij tutaj!

Pakiet „Na własnych zasadach” i „Wyznania przeterminowane” – kliknij i kup teraz!

Potrzebujesz porozmawiać, odnaleźć swoją drogę, szukasz wskazówek, pragniesz pomocy. Przeprowadziłem setki rozmów, dlatego pomogę Ci sprawić, że wrócisz na właściwe tory. Skorzystaj z konsultacji, pozostały jeszcze wolne terminy na październik! – zarezerwuj termin konsultacji!

Wypiliśmy już kawę? Kawa to forma codziennego wsparcia, dzięki, któremu mogę się rozwijać, poszerzać wiedzę, którą mogę się dzielić, rozbudowywać treści w mediach społecznościowych.
Dlatego dziękuję, jeśli zdecydujesz się pozostawić po sobie ten mały rodzaj wsparcia!
Wierzę, że wszystko do nas wraca pomnożone! W zamian otrzymujesz 15% rabat!
KLIKNIJ I POSTAW KAWĘ

Oprawca psychiczny nie zawsze jest łatwy do zidentyfikowania. Często istnieje przekonanie, że takie osoby mogą nam zaszkodzić jedynie wtedy, gdy mamy z nimi kontakt fizyczny.

Jednakże problem tkwi w tym, że są jednostki, które potrafią nas zranić bez konieczności stosowania przemocy fizycznej. Ich działania są równie bolesne, a czasem nawet bardziej, niż obrażenia fizyczne.

Istnieje wiele przyczyn, dla których oprawcy emocjonalni czują, że mają prawo sprawiać cierpienie innym, których uważają za słabszych.

To jest jedno z najbardziej przygnębiających objawów nierówności społecznej. Jest on ściśle związany z koncepcją permanentnego sukcesu i wzajemnej rywalizacji w społeczeństwie, w którym przyszło nam żyć.

Taka osoba chce po prostu sprawić, że czujesz się bezwartościową osobą.

Możemy go spotkać praktycznie wszędzie: w naszej rodzinie, w związkach partnerskich, wśród przyjaciół, w szkole, na uczelni, w miejscu pracy. Nie ma ucieczki od tej formy przemocy. Ona istnieje i nie można uniknąć jej obecności. Oprawcy emocjonalni…

To, co możemy zrobić, to nauczyć się rozpoznawać ich charakterystyczne cechy. Gdy już to zrobimy, ważne jest, aby być ostrożnymi i zawsze czujnymi, aby właściwie zrozumieć ich działania.

Choć w tej dziedzinie psychologowie i eksperci nie zawsze zgadzają się co do wszystkich kwestii, jedno jest pewne – oprawcy emocjonalni nie są zwykle osobami cierpiącymi na choroby psychiczne. W większości przypadków szkodzą innym po prostu po to, aby udowodnić swoją dominację nad innymi.

Nie jesteśmy jednak bezbronni. Zidentyfikowano pięć charakterystycznych cech, które często występują u tego rodzaju jednostek.

1. Oprawca emocjonalny a brak tolerancji
Oprawca emocjonalny nie akceptuje różnorodności i odmienności. Jego światopogląd jest ograniczony tylko do swojego własnego. Nie docenia niczego, co jest odmienne. W relacjach z osobami przeciwnego płci uważa partnera zawsze za słabszego i mniej istotnego. Często wykazuje cechy szowinizmu lub feminizmu w ich skrajnych formach.

W zależności od statusu społecznego drugiej osoby, jego zachowanie może ulegać zmianom. Jeśli ktoś podziela jego skrajne przekonania, to zbliża się do takiej osoby. W przeciwnym przypadku odgradza się i przybiera postawę wyraźnie odtrącającą. Jego postępowanie jest silnie uwarunkowane uprzedzeniami społecznymi, co sprawia, że jest łatwy do zidentyfikowania w sytuacjach, w których przejawia brak szacunku wobec innych i ich dyskryminuje.

2. Upór i brak elastyczności
Oprawca emocjonalny zachowuje się tak, jakby był jedynym decydentem we wszystkim. Nie interesują go zdania ani punkty widzenia innych. Zwykle narzuca swoje przekonania innym, niezależnie od kontekstu czy sytuacji. W trakcie negocjacji nie ustępuje ani kroku, ponieważ przekonuje siebie, że tylko jego punkt widzenia jest ważny.
Uważa, że kontroluje każdą sytuację, z jaką się spotyka, i że zawsze ma rację. Inni są w jego mniemaniu w błędzie, a ich pomysły są wynikiem ignorancji i niższości. Jest negatywnym liderem, który chce zawsze dominować, manipulować i być w centrum uwagi.

3. Czarne-białe myślenie
Dla osób o takiej osobowości świat skupia się tylko na dwóch kolorach: białym i czarnym. Oprawca emocjonalny nie akceptuje istnienia żadnych odcieni szarości. Nie jest zdolny do wybaczania, uwzględniania kontekstu czy akceptacji błędów – nawet swoich własnych.
Można by rzec, że żyje według zasady: „Albo miłość, albo nienawiść”, a to tworzy dualistyczny światopogląd, gdzie istnieją tylko rzeczy dobre i złe, prawda lub kłamstwo, zwycięstwo lub porażka. Te przekonania kształtują jego sposób reagowania na różne życiowe sytuacje.

4. Nadmierna wrażliwość
Osoby o takiej osobowości źle radzą sobie z emocjami. Gdy doświadczają porażek, trudno jest im się podnieść i zacząć od nowa. Jeśli osiągają sukces, uważają to za swoją zasługę.

Choć ogólnie przyjmuje się, że skrajności nie są zdrowe, to oprawca emocjonalny inaczej to postrzega. Lubi ekstrema i aktywnie dąży do osiągania skrajnych celów.

Krytyka samego siebie jest dla niego rzadkością. Ocenia siebie z dużą surowością, co sprawia, że łatwo wpada w smutek i depresję. Często zapada w głęboką otchłań negatywnych uczuć, z której trudno go wydobyć. Właśnie to jest dowodem na jego niską samoocenę, co powoduje nieustanny lęk i tendencję do odgrywania roli ofiary.

5. Urok osobisty
Kiedy oprawca emocjonalny stara się zdobyć zaufanie swojej ofiary, zachowuje się jak najbardziej sympatyczna osoba na świecie. Ludzie w jego otoczeniu mają trudność z rozpoznaniem jego prawdziwych intencji. Ten typ osobnika jest znakomitym aktorem, zaskakuje swoją charyzmą, dlatego jest zwykle lubiany w swoim otoczeniu.

Osoby w jego otoczeniu, zwłaszcza ofiary, często nie są w stanie uwierzyć, że mają do czynienia z oprawcą. Niemniej jednak warto zaznaczyć, że życie oprawcy emocjonalnego jest pełne samotności i pustki. Jego największą karą jest to, że nie jest w stanie prawdziwie nikogo pokochać. Sam staje się jedną z własnych ofiar.

Więcej wskazówek znajdziesz w moich książka! A każdy zakup utwierdza mnie w tym, że doceniacie to, co robię, bierzecie z moich tekstów coś dla siebie!

Zanim pójdziesz, mam jeszcze kilka słów.
Przeczytaj, jeśli czerpiesz wnioski, refleksje, inspiracje z moich tekstów.

Coraz częściej spotykam się z tym, że ludzie atakują za to, że proponuję wirtualną kawę, patronite, że nie rozdaję książek za darmo, że konsultacje są płatne… Trochę tego nie rozumiem, a może nawet nie wiem, jak do tego podejść.
To, co ja robię, to jest pisanie. To są szkolenia, warsztaty, wykłady psychologiczne, zdobywanie wiedzy, że przetworzyć to na treści, które pomagają innym.
Książki są wyrazem tego i głównym nośnikiem prawd i zasad, w które wierzę.
Szkolenia i konsultacje to specjalnie przygotowane zestawy pytań, które mają pomóc Ci w rozwiązaniu problemów, określić cele, nauczyć stawiać granice, pomóc w trudnym okresie życia.
Codziennie wysłuchuję dziesiątki historii, codziennie odpowiada na setki komentarzy, przygotowanie treści zajmuje około 4 godzin, kolejne 6-8 godzin to czas poświęcony na odpowiadanie na wiadomości, przygotowanie paczek z książkami, konsultacje, rozmowy z ludźmi. Staram się nigdy nie zostawić nikogo bez pomocy czy odpowiedzi.

Mówię to dlatego, żebyś się mogli lepiej poznać.

Możesz czytać i możesz brać to, co najlepsze dla siebie i wcielać w życie. Trzymam kciuki każdego dnia. Możesz mnie wspierać wirtualną kawą co jakiś czas i dać mi do zrozumienia, że doceniasz to, co robię. Kwota Twojej wpłaty jest dowolna, Ty decydujesz.
Możesz dać dowód na to, że naprawdę cenisz moją twórczość i zakupić e-book lub książkę.
Możesz też mieć to wszystko gdzieś i brać za darmo, mając za nic czas, który tutaj poświęcam.
Każdy ma wybór. To świadczy o nas.

Możesz teraz zostawić po sobie wirtualną kawę. Link znajdziesz poniżej.

Dziękuję.

Kłaniam się nisko!

Jeśli, jednak jestem Ci w jakiś sposób bliski, może kiedyś Ci pomogłem, to zobacz, co dla Ciebie przygotowałem.

Pakiet 3 książek – kliknij tutaj!

Pakiet „Na własnych zasadach” i „Wyznania przeterminowane” – kliknij i kup teraz!

Potrzebujesz porozmawiać, odnaleźć swoją drogę, szukasz wskazówek, pragniesz pomocy. Przeprowadziłem setki rozmów, dlatego pomogę Ci sprawić, że wrócisz na właściwe tory. Skorzystaj z konsultacji, pozostały jeszcze wolne terminy na październik! – zarezerwuj termin konsultacji!

Wypiliśmy już kawę? Kawa to forma codziennego wsparcia, dzięki, któremu mogę się rozwijać, poszerzać wiedzę, którą mogę się dzielić, rozbudowywać treści w mediach społecznościowych.
Dlatego dziękuję, jeśli zdecydujesz się pozostawić po sobie ten mały rodzaj wsparcia!
Wierzę, że wszystko do nas wraca pomnożone! W zamian otrzymujesz 15% rabat!
KLIKNIJ I POSTAW KAWĘ

Kiedy wspominam, a czasem wspominam dawne czasy, by podsumować wnioski, to dochodzę do jednego istotnego punktu… Nie wiedziałem do końca, czym jest miłość. Tak wiesz, w czystej postaci, krystalicznie czysta… Po prostu nie wiedziałem, jak to jest kochać.
I tutaj zaczęło się droga pełna przygód do poznania siebie i zrozumienia wielu rzeczy. Droga pełna trolli, orków, smoków, zamków otoczonych lawą, ciemnych lasów przepełnionych potworami, wiedźm na miotłach, przygrubych mnichów…
Długa droga, o to mi chodzi.
Parę razy zdarzyło mi się obudzić obok kogoś i nie poczuć nic, poza niepokojem. Przeświadczeniem, że to nie ten czas, nie ten człowiek, nie to miejsce i przede wszystkim, nie ten ja…
I nie żebym się wybielał, bo sam spierdoliłem kilka fajnych relacji, zraniłem kilka kobiet, kilka zraniło mnie, ale raczej nie wyszło na remis, bo w tym nie ma zwycięzców czy przegranych.
Wszystko oscylowało wokół tego, że żyłem obok siebie, a nie ze sobą, nie z kimś, a obok kogoś.
Wydawało mi się, że miłość jest wtedy, kiedy wszystko ma swoje miejsce, wszystko jest piękne… Chujowe to jest, wiem…
Dzisiaj, chociaż ciągle się uczę, wydaje mi się, że w miłości chodzi o to, że stoisz za drugim człowiekiem murem, cokolwiek się dzieje, że to nie jest suma deklaracji, a spełnionych słów. Nie tylko to, co piękne, ale to, co boli i przez co trzeba przejść razem, nie puszczając swoich rąk.

Teraz, w tym momencie, miłość dla mnie to niepewność, jednak przepełniona spokojem.
To stan, kiedy nigdy do końca nie jesteś pewnym drugiej osoby, bo kiedy czujesz się zbyt pewnie, to zaczynasz odpuszczać. Jest tak co? Dla wielu największym pewnikiem jest małżeństwo. Tak, jakby włożenie obrączek na palec, było gwarantem wiecznego kochania.
Gówno prawda. Ja mam na myśli ten mili procent niepewności, że kiedy zacznie zapominać o drugim człowiek, źle go traktować, to ten ktoś odwróci się na pięcie i odejdzie na krok, potem na kolejny, kolejny i w okamgnieniu stracicie się z oczu.
Wierzę też, że ten człowiek, z którym chcesz być. CHCESZ, jest kluczowe, bo często ludzie mówią „potrzebuję”. Potrzeby się zaspokaja, są czystą fizjologią, miłość jest bardziej złożona i zaczyna się CHCENIA siebie i lubienia siebie. Zacznij, od LUBIĘ CIĘ: lubię spędzać z Tobą czas, lubię patrzeć Ci w oczy, lubię Twój głos, lubię…, lubię…, lubię… i kiedyś, jeśli wszystko zagra ze sobą, to LUBIĘ CIĘ, nawet nie wiecie kiedy, rozkwitnie w KOCHAM. Wówczas ten człowiek już będzie Twoim najbardziej ulubionym człowiekiem na świecie. To ważne. Tak myślę.
I jak masz już tego swojego ulubionego człowiek, to ten człowiek z całymi swoimi uczuciami jest dla Ciebie ważny… I uczucia jego też są ważne. Jeżeli coś się dzieje, to nie ignorujecie swoich uczuć, tylko zaczynacie zapierdalać, żeby znaleźć źródło i je wyeliminować. Kolejny aspekt zakłada wzajemną odpowiedzialność za relację, jesteście w tym we dwoje, ja się + ty się starasz. Kiedyś wydawało mi się, że zawsze jedna strona powinna być odpowiedzialna i ciągnąć związek… Teraz już sobie na to nie pozwalam.
Rozmowa, taka szczery, kwintesencja, o tym pisałem już wielokrotnie. Na bazie tego, wspomniałbym o nieranieniu się. Znaczy to to, że cokolwiek się dzieje, nie atakuje siebie nawzajem, pozostaje między Wami szacunek.
Bardzo często jest tak, że ludzie po jakimś czasie, zarzucają sobie, że druga osoba jest nie taka, jak chcą, żeby była. Po pierwsze, ten człowiek, z którym się wiązało, zawsze taki był, miał swój zestaw zalet i wad, a z drugiej jednak strony miłość polega na wzajemnym doskonaleniu dla siebie. Jednak każdy to robi względem własnego ja, bez przymusu, to czysta chęć, bo zmiany na siłę prowadzą do katastrofy.

Jest jeszcze jedna sprawa, która wynika trochę z pracy nad sobą. Właściwie mogłem od tego zacząć. Wchodząc w relację, powinno się mieć świadomość, że wchodzi się w nią całkowicie. Nawet jeśli zakłada to „odkrycie emocjonalne”, czyli to, że dana osoba wiem o Tobie tyle, że może Cię bardzo dotkliwie zranić… Jednak uważam, że tylko takie 100% relacje mają szansę powodzenia. Ryzyko jest, ale czym jest miłość bez ryzyka.

Nie myślę, że wyczerpałem temat, ale wiem, że wciąż do uzupełniam, a wyższe, może być pięknym wyznacznikiem do cudownych relacji…

To, co zawsze powtarzam i będę powtarzał do znudzenia, to fakt, że toksyczność jest pojęciem nieostrym. Jeżeli chodzi o ludzką psychikę i relacje, to większość zjawisk właśnie taka jest. Pojęcie „nieostre”, to nic innego, jak to, że można tak dostosować opis zjawiska, że wiele objawów będzie właśnie pasować. Prawo definicji, czyli nic innego, jak to, że czasem, coś Ci dolega i sprawdzasz u wujka Google, co to może być i nagle stwierdzasz, że masz wszystkie choroby świata. Nie każdy związek, które przechodzi kryzys, ma gorszy czas jest od razu toksyczny. Niestety wiele osób lubi przypinać sobie takie łatki. Trochę z niewiedzy, a trochę, bo to wygodne…

W skrócie toksyczność sprawia, że tracisz poczucie własnej wartości, zaczynasz czuć się coraz gorzej w jakiejś relacji, dochodzi szereg lęków, a nawet problemy ze zdrowiem. Kiedyś o tym pisałem. Dzisiaj będzie o czymś innym.

Jest bardzo dużo osób, które pomimo narastającego cierpienia, nie decyduje się na rozstanie. Wbrew pozorom do cierpienia można się przyzwyczaić i zacząć traktować je jako normę…

Drogi są dwie. Akceptujesz i nic z tym nie robisz lub zbierasz sił, żeby coś zmienić.

Lęk przed odejściem towarzyszy zarówno kobietom, jak i mężczyznom.

Kiedy patrzę i słucham o relacjach, a zdarza mi się to prawie codziennie, to rzuca mi się w oczy brak równowagi. To znaczy, że ludzie nie zawsze stawiają w związku na wzajemność. Jedna strona daje więcej, druga strona daje mniej. Jedna czuje się wykorzystana, druga żyje w przeświadczeniu, że zasługuje na wszystko. I tutaj pojawia się pytanie, dlaczego dalej są razem. Otóż z każdej relacji zdarzają się gorsze dni, ale są też dni, miesiące, kiedy jest po prostu zajebiście. I właśnie mnóstwo osób żyje dla tych dobrych chwil. Potrafią zagryzać zęby miesiącami, bo mają w pamięci dobre chwile i nadal liczą, że one się jeszcze wydarzą. Kiedyś też tak żyłem. Od dobrej chwili do dobrej chwili, a czas pomiędzy, to był czas zaciśniętych zębów i poobijanego poczucia własnej wartości.

Inny sprawa to zaburzona wiara w siebie. I nie chodzi tutaj tylko o kobiety, ale o mężczyzn też. Jeżeli żyjesz w przeświadczeniu, że nie zasługujesz na nikogo lepszego, bo nie jesteś wartościowym człowiek, jeżeli druga osoba tylko podsyca w Tobie taką wizję, owijając Cię coraz bardziej wokół swojego palca, to nie odchodzi, bo masz w głowie lęk, że nie poznasz już nikogo i będzie żyć w narastającej samotności. Polecam popracować na pewnością siebie. To dużo daje, to pozwala odzyskać siłę i zrozumieć, że zasługujesz na radość w życiu.

Bardzo ciężko jest cokolwiek zmienić, kiedy nie masz wokół kogoś, kto poda Ci rękę. Toksyczne osoby uwielbiają izolować, ograniczać Twoje kontakty z bliskimi i przyjaciółmi do zera, bo wtedy tracisz perspektywę i możliwość spojrzenia na swój związek, oczami osób trzecich.  Chcesz się wyrwać ok, ale znajdź kogoś, kto Ci w tym pomoże i utwierdzi, że to dla Twojego dobra.

Ważną rolę mają wzorce z dzieciństwa. Dlatego tak dużo się słyszy, że to, co było w dzieciństwie wymaga przepracowania. Ja też tak uważam. Jeżeli masz wzorce, czy też wdrukowania, które pokazują, że cierpienie jest wpisane w relacje, to buduje swoje związki na podobnych schemacie. Nie ma reguły, czy jest to wzorzec męża poniżanego przez żonę, czy żony terroryzowanej przez agresywnego partnera. Jeżeli, jako mały człowiek dorastasz w takim środowisku, to traktujesz takie zachowania jak co oczywistego, a potem przenosisz to do swojego dorosłego życia.

Sprawy finansowe mają także istotne znaczenie. Często, tutaj sprawa dotyczy kobiet, ale mogę się mylić, toksyk odcina je od pieniędzy i możliwości ich zarobienia. To skutkuje tym, że uzależnienie finansowe powoduje, że lęk przed odejściem wiąże się z tym, jak sobie poradzić w nowej sytuacji. Małe kroki. Rozmawiałem kiedyś z kobietą, która była właśnie tak uzależniona od partnera. Dała radę. Założyła własne konto, o którym nie wiedział mąż, poszła do pracy. Każdego dnia robiła małe kroki w stronę uwolnienia i zapewnienia sobie nowego startu. Udało się.

Jest jeszcze moja „ulubiona” technika zatrzymywania kogoś przy sobie. Toksyczne i ociekające jadem „bez Ciebie sobie nie poradzę, nie możesz mnie teraz zostawić w takiej sytuacji”… Wirtuozeria gry na emocjach. Ja rozumiem, że ktoś może mieć problemy ze sobą, zdarzają się choroby, uzależnienia, cokolwiek i jeżeli wyjdę teraz na skurwysyna, to trudno, mam pełną świadomość znaczenia tego, co teraz piszę… Nie daj się omamić tym, że ktoś próbuje Cię zatrzymać wizją tego, że świat się zawali jak się rozstaniecie.  Sorry, jesteśmy dorośli i powinniśmy w dużej mierze swoje problemy rozwiązywać sami. Zostając, a raczej dając się złapać na taką emocjonalną przynętę pogrążysz się jeszcze bardziej dla kogoś, kto ma Cię gdzieś i tylko chce utrzymać Cię za wszelką cenę w swojej złotej klatce.

Powyżej napisałem „ulubiona”? Sorry! Teraz będzie perełka. „Co ludzie powiedzą”. Jakże wiele „szczęśliwych” związków trwa tylko w obawie przed tym, że rodzice będą źli, sąsiedzi będą plotkować, w rodzinie nigdy nie było rozwodów, dzieci musza mieć rodziców. Litania wymówek. Może jestem cyniczny, ale posłuchaj, nie tylko usłysz, ale posłuchaj. To, co ludzie powiedzą warto mieć w dupie. Rodzice powinni żyć swoim życiem, a nie układać życia dzieciom. Plotki, plotkują na nasz temat każdego dnia, jedna plotka więcej nie robi różnicy.  Nie było rozwodów. Zajebiście. Przecierasz szlaki. Co z dziećmi. Otóż mój zaprzyjaźniony psycholog zawsze podkreśla, że dzieci wychowywane w związkach „na siłę” cierpią bardziej i dostają złe wzorce. Naprawdę lepiej stworzyć im pełną miłość przestrzeń w pojedynkę, gdzie rodzice nie skaczą sobie do gardeł niż karmić je złudzenia i robić sieczkę z mózgu. Dygresja. Mózg ludzki rozwija się do 26 roku życia. Podobno. Wtedy chłonie najwięcej.

Mógłbym tutaj jeszcze wspomnieć o jawnych najazdach przepełnionych agresją, kiedy już podejmiesz decyzję. To również typowe zachowanie, które cechuje takie „kochające się” pary. Za tym zazwyczaj idzie obietnica zniszczenia życia i cała gama różnorakich gróźb.

Podsumowując. Masz wybór. Zawsze. Wszystko zależy od tego, co z tym zrobisz. Ja wiem, że łatwo nie jest. Ja wiem, że po tym się strasznie długo zbiera. Ja wiem, że czasem ciężko podjąć decyzję.

Jednak to jest Twoje życie i zasługujesz na to, co najlepsze.

A teraz, jeśli podobają Ci się moje teksty, to możesz wesprzeć moją twórczość. To wiele dla mnie znaczy…

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Zostań moim patronem i dobierz książkę i plakat.

Kliknij tutaj i kup moją książkę!

Dostaję setki wiadomości dotyczących tego, żeby podpowiedzieć, co zrobić, żeby wypierdolić kogoś z naszych myśli. Niby wystarczyłoby odpowiedzieć „to po prostu o tej osobie nie myśl”… Jednak wiem z doświadczenia, że często nie jest to takie proste. Często myśli jak podstępna armia plemników próbują dokonać najazdu jajeczko, kręcą się uporczywie wokół kogoś, kto bardzo nas zranił. Znasz to prawda?

Chodzisz do pracy, wychodzisz ze znajomymi, jesteś na zakupach i nagle pojawia się myśl „ co robi?”, potem kolejna „może tęskni”, i kolejna „może zadzwonię”… I chuj z tym, że dla tej osoby jesteśmy już wyblakłym wspomnieniem, chuj z tym, że ta osoba zrównała nas emocjonalnie z dnem Rowu Mariańskiego, chuj z tym wszystkim. Nasze myśli jak małe szczeniaczki, zupełnie naiwnie wciąż wybiegają jej naprzeciw…

Gdyby tylko wybiegały… One zapierdalają. A przy okazji zahaczają bęben maszyny losującej, która rozpoczyna żonglowanie kolejnymi myślami i tak:

Myśl nr jeden – Może to ja jestem zła…

Myśl nr dwa – Może to doprowadziłem do tego, że mnie zdradziła…

Myśl nr trzy – Może wcale nie jest taki zły, bił, bo bił, ale potem kupował kwiaty…

Myśl nr cztery – Było nam tak dobrze…

Myśl nr pięć – Wciąż go kocham…

Myśl nr sześć – Tęsknię za nią, nie chcę nikogo innego…

Dziękuję za uwagę! Komisja Początków Dopierdalania Sobie zatwierdziła losowanie. Czas na rozpacz i zrzucanie winy na siebie…

Do tego wszystkie wjeżdża Rafał z Jaka Melodia Kojarzy Ci Się z Ex… I nagle wszystkie, ale wszystkie, no kurwa wszystkie radia na świetnie grają waszą piosenkę…

To tak w skrócie…

Myśli potrafią takie być, szczególnie jeśli nie potrafimy nad nimi panować.
A teraz chodź na spacer! Zrobimy siedem kroków, żeby odeszły.
Idziemy.

Krok pierwszy najważniejszy…

Czas.

Potrzebujesz czasu i wiem, że łatwo się mówi, ale emocjonalne rzeczy w naszym życiu trzeba przechorować jak ospę, musi nastąpić żałoba. To nie zniknie, jak pstrykniesz palcami. Plusem tego jest to, że nasz umysł w miarę upływu czasu ma tendencję do zapominania. Jeżeli powoli tym myślom płynąć, nie podejmiesz z nimi walki, to będzie ich coraz mniej. Bijąc się z nimi, sprawisz, że będą jeszcze bardziej natarczywe.

Krok drugi…

Reguła 5 sekund.

Lubię ją. Nasz mózg nie może myśleć o dwóch rzeczach równocześnie. Nie ogarnia tego bidulek. Dlatego, kiedy pojawią się złe myśli, to policz od 5 do 1 i zmień ich tok. To wymaga ćwiczeń, ale kiedy to opanujesz, to zobaczysz, że zaczną dziać się cuda! Ten sposób liczenia po prostu resetuje nasz umysł i wtedy możesz mu podrzucić coś zupełnie nowe do analizowania. Taka incepcja tylko wewnątrz własnej głowy.

Krok trzeci…

Znajdź w głowie swój przycisk STOP.

Wyobraź sobie wielki czerwony przycisk STOP. Kiedy myśli staną się niewłaściwe, to zamknij oczy, zwizualizuj go sobie i naciśnij. W głowie oczywiście! Działa perfekcyjnie.

Krok czwarty…

Zrozum, że to tylko myśli. Zamiast siedzieć na dupie i łkać w poduszkę rusz się i zrób coś. Brutalne! Skuteczne! Zajmij się czymś, znajdź nową pasję, zacznij kurs języka, wyjdź do ludzi. Myśl to myśl, każdy czasem ma tak, że zboczy z kursu na wspominki.

Krok piąty…

Postaw na rozwój duchowy…!

I nie, nie masz zostawać łowcą duchów. Chodzi mi o to, że to pozwala odzyskać równowagę i poznać siebie. Wiem po sobie. Dla mnie odskocznią do poznania siebie była medytacja. Dla Ciebie może być joga. Im lepiej poznasz siebie, tym lepiej zapanujesz nad tym, co się dzieje w Twoim życiu i głowie.

Krok szósty…

Wyjebane…

Mój ulubiony. Naucz się mieć po prostu wyjebane na to, co dzieje wokół… A tak serio, chodzi mi o to, że czasem trzeba wyluzować, zrozumieć, że to przeszłość i nie wróci. Takie jest życie, idzie się dalej. Żyjesz, masz się dobrze, może jesz trochę więcej lodów, może mnie chodzisz na trening, może… Ale to minie! Świat nie przestanie się kręcić, bo Tobie przytrafiło się coś przykrego. Taka jest prawda. Zaciskasz zęby i zapierdalasz.

A i jeszcze jedno. Kroki można układać w różnego rodzaju tańce i mieszać ze sobą, wtedy skuteczność wzrasta.
Trzymam kciuki. Będzie dobrze.

A teraz, jeśli podobają Ci się moje teksty, to możesz wesprzeć moją twórczość. To wiele dla mnie znaczy…

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Zostań moim patronem i dobierz książkę i plakat.

Kliknij tutaj i kup moją książkę!